გილოცავთ! საქართველო ევროკავშირის წევრობის კანდიდატია! ვწერ ამას და ვაცნობიერებ, რომ მილოცვა თითქოს აკნინებს კიდეც ამ დიდ მოვლე­ნას, რადგან ეს უბრალოდ მოსალოცი ფაქტი არ არის. ეს ეპოქალური, ტექტონიკური ძვრაა ჩვენს ცოცხალ ისტორიაში. 
შარშან ოქტომბერში, ევროპელი სოციალისტების კონგრესზე სიტყვით გამოსვლისას, გერმანიის კანცლერმა, ოლაფ შოლცმა, განაცხადა: „ჩვენ ვართ ევროპელი ხალხი. ჩვენი ხმა უნდა ისმოდეს ევროპაში ყველგან, ხმელთაშუა ზღვიდან ჩრდილოეთის ზღვამდე, ლისაბონიდან თბილისამდე.“
ანდრეი სახაროვმა ერთხელ თქვა, საქართველო პატარა იმპერიააო. რატომ თქვა მან ეს, ცალკე საკითხია, მაგრამ ის ეყრდნობოდა იმ ფაქტს, რომ საქართველოში, ქართველების გარდა, ბევრი სხვა ეთნოსის წარმომადგენელი ცხოვრობს.
როცა რაღაც ძალიან ძვირფასს კარგავ, ვეღარ ისვენებ - დღენიადაგ ღელავ, განიცდი, დაეძებ, ელი... და სულ გაქვს იმედი, რომ იპოვი და დაიბრუნებ. შემდეგ ემოცია თანდათან ჩლუნგდება, ფერმკრთალდება კონტურები, პასიურ მეხსიერებად იქცევა და მხოლოდ ცალკეულ დეტალებს შემოინახავს ხოლმე ცოცხლად.
ყველა ლოგიკითა და კანონზომიერებით, დღევანდელ საქართველოში რუსის მოსატყუებელი სივრცე არ უნდა დარჩენილიყო. ბოლო ორ ასწლეულში ჩვენს თავს ყველანაირი უბედურების ბორბალი დატრიალებულა და, თუ რამ ისტორიული მეხსიერება გაგვაჩნია, ამ უბედურების დამტრიალებელი ყოველთვის რუსები იყვნენ.
ანაკლიაში ვარ, სანაპიროზე, იქ, სადაც ენგური ერთვის ზღვას. ჩემ თვალწინ გადაშ­ლილა უსასრულო სივრცე. ლურჯად ლივლივებს ზღვა, ისეთი კამკამაა და მშვიდი, რომ ტიციანის სტრიქონებს მაგონებს: „ზღვა ისე იყო მშვიდი და წყნარი, რომ აღარც მახსოვს, იყო თუ არა...“
1992 წელს აფხაზეთში არსებული ეთნიკური დაპირისპირება, რუსეთის აქტიური ჩარევით, ე.წ. „ძმათამკვლელ“ ომში გადაიზარდა. აქ, პირველ ყოვლისა, უნდა აღინიშნოს, რომ ეს ძმობა დიდი ხანია, ცალმხრივი იყო.
იყო დრო, როდესაც რკინის ფარდის გადმოღმა ჩარჩენილები მხოლოდ ერთ სატელევიზიო გადაცემას შევციცინებდით, სადაც სანდომიანი მკვლევარი-მოგზაური გვიზიარებდა საკუთარ შთაბეჭდილებებს ტურ ჰეიერდალისა თუ ჟაკ-ივ კუსტოს ოდისეაზე.
დიპლომატია, ერთი შეხედვით, რუტინული საქმიანობაა, საკუთარი შესაძლებლობების რეალიზაცია მხოლოდ საგარეო საქმეთა სამინისტროს მიერ მოცემული დავალებების ფარგლებში ხდება.
საბჭოეთი უნიკალური იმპერია გახლდათ, პროლეტარიატის დიქტატურით, ტოტა­ლური ტერორით, კომუნისტური სასუფევლის დაპირებით... იმპერია, რომელიც გამალებით ამკვიდრებდა სათავისო კლიშეებს და ამ კლიშეებით მართავდა დაპყრობილ ხალხებს.
სამი მოსამართლე ზის და ერთმანეთს ეტრაბახება, ვის უფრო გავლენიანი საქმე განუხილავს. ერთი ამბობს: „მე აღმასკომის მდივნის სამეზობლო დავა მქონია“. მეორე ამბობს: „მე სახალხო არტისტის განქორწინების საქმე განმიხილავს“. მესამემ დიდი ხანი უსმინა და ბოლოს ამ ორს უთხრა: „ეგ რა არის, მე საქმეში ორივე მხარისგან ფული ამიღია და ორივე კმაყოფილი დარჩენილა“.
არის ერთი ჰოლანდიური დოკუმენტური ფილმი 1978 წლის მსოფლიოს საფეხბურთო ჩემპიონატზე. ფეხბურთზე არაა. იმაზეა, რომ ჰოლანდიელების ჩასვლა არგენტინაში ლამის ბოლო მომენტამდე საეჭვო იყო, რადგან ნიდერლანდების სამეფოში თვლიდნენ, რომ არგენტინაში უკანონო ხელისუფლება და დიქტატორული, სისხლიანი რეჟიმი იყო.

ჩვენ შესახებ

"ახალი ივერია" - საზოგადოებრივ-პოლიტიკური ჟურნალი

იხილეთ მეტი

დაგვიკავშირდით და გამოგვიგზავნეთ შეტყობინება

თბილისი, 0108. გიორგი ახვლედიანის ქუჩა 20

მეილი: info@akhaliiveria.ge
ტელეფონი: info@akhaliiveria.ge

brand

კონტაქტი

თბილისი, 0108. გიორგი ახვლედიანის ქუჩა 20

info@akhaliiveria.ge info@akhaliiveria.ge

სიახლეების გამოწერა